ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ & ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΩΛΟΥ

Το Μουσείο-θησαυρός του Μώλου Το υλικό του Μουσείου συγκεντρώθηκε και συνεχίζει να συγκεντρώνεται με τη συνεχή προσπάθεια και φροντίδα των ανθρώπων του Πολιτιστικού& Λαογραφικού Συλλόγου και την ευγενική προσφορά των πολιτών και οικογενειών της πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

                                                                Χάρτης του 1838 Το έτος 1833, το νέο Κράτος διαιρέθηκε σε δέκα Νομούς. Ένας απ’αυτούς ήταν ο Νομός Λοκρίδας και Σαλώνων, με έδρα τα Σάλωνα(Άμφισσα), στον οποίο υπάγονταν οι επαρχίες Ζητουνίου (Λαμίας) και Πατρατζικιού (Υπάτης). Ύστερ’ από τρία χρόνια, το 1836, καταργήθηκαν οι Νομοί και συστήθηκαν 30 Διοικήσεις, μία απ’ τις οποίες ήταν η Διοίκηση Φθιώτιδας, με τας επαρχίες Φθιώτιδας και Λοκρίδας, με έδρα τη Λαμία, που τότε ανέκτησε, επίσημα, το αρχαίο όνομά της. Πρώτος Διοικητής του ανεξάρτητου Διαμερίσματος ήταν ο Ιωάννης Ρίζος Νερουλός και πρώτος Νομάρχης ο Ιωάννης Αμβροσιάδης.Στις 20 Νοεμβρίου 1833, ...

Η παιδεία, ως ευπαθής κοινωνική λειτουργία, ακολουθούσε τη γενική δυσάρεστη κατάσταση. Πρέπει να εξαρθεί το γεγονός, ότι, αργά και αθόρυβα, με το ζωοποιό πνεύμα της, είχε προσφέρει πολλά, τόσο, κατά τους χαλεπούς χρόνους της δουλείας, όσο και κατά το διάστημα της ιστορικής εποποιίας: έκανε βίωμα στην ελληνική ψυχή «τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει», εχαλύβδωσε την εθνική συνείδηση, ανύψωσε τις ελληνικές καρδιές και προετοίμασε την απολύτρωση του Γένους.  Μόνο η Ελληνική Ιδέα ενέπνεε πάντοτε και ζωογονούσε. Απ’ αυτή αντλούσε δύναμη και φως ο μάρτυρας Παπάς και ταπεινός Δάσκαλος, για να σφυρηλατήσουν τιςθελήσεις των Ελλήνων και να ετοιμάσουν τις Μορφές των Ηρώων του Εικοσιένα. Σ’ αυτή πρέπει να τονισθούν ύμνοι και δοξαστικά.Όπως διαπιστώνουμε από έρευνες στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και, ιδιαίτερα, από αξιόλογες μελέτες του φλογερού και ακάματου Ρου μελιώτη Γιάννη Βλαχογιάννη (1867 – 1945), αξιέπαινες και δημιουργικές είναι οι εκπαιδευτικές προσπάθειες στη Ρο...

Ο Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Μώλου χορεύει Παραδοσιακούς Χορούς από τα Δωδεκάνησα, στα πλαίσια του 1ου Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών του Πολιτιστικού και Λαογραφικού Συλλόγου Μώλου

  Η διαχρονικότητα της Ελληνικής γλώσσης είναι αδιαμφισβήτητη και αυταπόδεικτη!Μεταξύ πολλών παραδειγμάτων ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα: Μικροί είχαμε παίξει το γνωστό παιδικό παιχνίδι : δύο ομάδες αντιπαρατιθέμενες, εναλλάξ να εφορμούν η μία της άλλης ψελλίζοντας ακαταλαβίστικα λόγια, που όλοι νομίζαμε αποκυήματα παιδικής φαντασίας και κουταμάρας (μετέπειτα πήρε την μορφή: «έλα να τα βγάλουμε») «Ά μπε, μπα μπλόν, του κείθε μπλόν, ά μπε μπα μπλόν του κείθε μπλόν, μπλήν-μπλόν.» Τι σημαίνουν αυτά? Μα , τι άλλο, ακαταλαβίστικες παιδικές κουταμάρες, θα πεί κάποιος. Όμως δεν είναι έτσι. Ατυχώς, η Ελληνική, δέχτηκε πολλές προσβολές από εξελληνισμένους βαρβάρους, Σλάβους, Τουρκόφωνους, Λατίνους κ.ά.., που δεν κατανοούσαν την ελληνική -ούτε κάν είχαν την φωνητική ανατομία που θα τους επέτρεπε σωστές εκφωνήσεις φωνηέντων – εμιμούντο τις φράσεις, παραφράζοντάς ...

Γραμμόφωνο Είναι η συσκευή που αναπαράγει τους ήχους που είναι αποτυπωμένοι πάνω σε πλαστικούς δίσκους με μορφή γραμμής. Το γραμμόφωνο λέγεται και φωνογράφος, αν και στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Η αναπαραγωγή των ήχων είναι ένα σημαντικό επίτευγμα της επιστήμης του 19ου αιώνα και για πρώτη φορά απασχόλησε τον Έντισον. Το 1877 ο Αμερικανός αυτός επιστήμονας κατόρθωσε να αναπαραγάγει ήχους με μια συσκευή που αποτελούνταν από ένα στρεφόμενο κύλινδρο που ήταν σκεπασμένος με ένα στρώμα κεριού, επάνω στον οποίο καταγραφόταν η φωνή και από μια βελόνη στηριγμένη στο κέντρο λεπτού μεταλλικού διαφράγματος που αποτελούσε τον πυθμένα αρκετά μεγάλου χωνιού. Για να χαραχτούν οι ήχοι, μιλούσε κάποιος μπροστά στο χωνί, το διάφραγμα δονούνταν και μετέδιδε τις παλμικές κινήσεις στη βελόνα που χάραζε μια συνεχή γραμμή στο στρώμα του κεριού, που βρισκόταν γύρω από τον περιστρεφόμενο και μετατοπιζόμενο κύλινδρο. Η γραμμή που χαρασσόταν ήταν διαφορετικού βάθου...

"Αλκυονίδες μέρες"....  οι γιαγιάδες κάθονται στ΄ προυσηλιακοί αναγκώνις στο μεσοχείμωνο και αφηγούνται την ιστορία της Αλκυόνης.....Μια μέρα, ο Κύηκας βγήκε στο πέλαγος για ψάρεμα,τον παρακαλούσε η Αλκυόνη μην πάς έχει άσχημο καιρό,αν και πολύ αγαπημένοι ....εκείνος πήγε ...αλλά δυνατοί άνεμοι φυσούσαν μέχρι που βύθισαν το πλοίο του...η Αλκυόνη που έβλεπε από μακριά μόλις είδε το πλοίο του να χάνεται στα μανιασμένα κύματα, μέσα στην απελπισία της έπεσε από ένα βράχο και σκοτώθηκε..... οι θεοί τους λυπήθηκαν και τους μεταμόρφωσαν σε πουλιά τις γνωστές μας αλκυόνες.... σύμφωνα με την παράδοση, το δεύτερο δεκαήμερο του Γενάρη,μέσα στην καρδιά του χειμώνα,για 14 συνεχόμενες ηλιόλουστες ημέρες η φύση φροντίζει...να φτιάξει τη φωλιά της η μυθική Αλκυόνη στα ρυάκια ανάμεσα στις καλαμιές στα ποτάμια,για να γεννήσει και να κλωσσήσει τα αυγά της...και τα πουλάκια να μπορέσουν να πετάξουν.....να πετάνε πάντα παρέα κι η θηλυκιά Αλκυόνα όταν γεράασεi το αρσενικ...

Ιουλιανό και Γρηγοριανό Ημερολόγιο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος 61 Τα χρονολογικά συστήματα που χρησιμοποιήθηκαν ανά τους αιώνες είναι εκατοντάδες. Σχεδόν κάθε πολιτισμός ανέπτυσσε το δικό του, λίγα όμως κατόρθωσαν να επιβιώσουν. Έως τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. το ημερολόγιο που επικρατούσε ήταν αυτό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο βασιζόταν στις φάσεις της Σελήνης. Λόγω της ατέλειάς του, όμως, δημιουργήθηκαν μεγάλες αποκλίσεις, κυρίως στην εαρινή ισημερία, με σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία και τη λειτουργία του κράτους. Έτσι, ο Ιούλιος Καίσαρας ανέθεσε στον αλεξανδρινό αστρονόμο Σωσιγένη την αναμόρφωση του ημερολογίου. Προς την κατεύθυνση αυτή, προστέθηκαν στο έτος 90 μέρες, δηλαδή η 1η Μαρτίου του 44 π.Χ αντικαταστάθηκε από την 1η Ιανουαρίου . Το νέο, ηλιακό, ημερολόγιο ανταποκρινόταν απόλυτα στη διαδοχή των εποχών και η διάρκεια του έτους προσδιορίστηκε στις 365,25 ημέρες. Η μικρή διαφορά καλύπτονταν από μία επιπλέον ημέρα που προσθέτονταν ...

i ΚΛΑΡΙΝΟ : Το βασικό όργανο της δημοτικής μας παράδοσης Η ιστορία του και οι πρώτοι Ηπειρώτες κλαρινοπαίχτες Γράφει ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ * Εάν όλες οι περιοχές της Ελλάδας έχουν να επιδείξουν πλούσιο υλικό από Δημοτική Μουσική και Τραγούδια, η Ήπειρος κατά κοινή ομολογία όλων, ξεχωρίζει ιδιαίτερα σ' αυτόν τον τομέα. Τα ηπειρωτικά τραγούδια διακρίνονται και διά την ποικιλίαν των καθώς και διά την εκφραστικότητά των. Το κύριον όργανον που ερμηνεύει τα Δημοτικά μας Τραγούδια είναι αναμφισβήτητα το Κλαρίνο. Το κλαρίνο όμως είναι όργανο Ευρωπαϊκό. Πώς επεκράτησεν; Ποιοί ήταν οι πρώτοι Κλαριτζήδες; Ποια είναι η Ιστορία του; Να ποια είναι τα ερωτήματα που αμέσως περιληπτικά θα απαντήσουμε: Το Κλαρίνο ανήκει εις την κατηγορίαν των Πνευστών Οργάνων. Είναι όμως ο Αυλός το αρχαιότατον όργανον αυτής της κατηγορίας, που αναφέρεται εις την ΙΛΙΑΔΑ του Ομήρου γραφείσα περί το 850 π.Χ. που αποτελεί το πρώτο βιβλίο της Ελληνικής ιστορίας αλλά και το πρώτο β...

Το πηλήκια αυτά τα φορούσαν υποχρεωτικά οι μαθητές του Γυμνασίου και καμάρωναν καθώς οι γυμνασιόπαιδες ήταν λιγοστοί. Βέβαια το πηλήκιο όπως και η σχολική ποδιά για τα κορίτσια είχαν και ένα διαφορετικό νόημα καθώς με τον τρόπο αυτό μπορούσε να ελεγχθεί και η συμπεριφορά των μαθητών και μαθητριών η οποία έπρεπε να είναι η αρμόζουσα. Καταργήθηκαν το 1964 με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Γεωργίου Παπανδρέου που θεωρούσε, ότι το πηλήκιο και ό,τι αυτό συμβόλιζε,  δεν ταίριαζε με ένα δημοκρατικό σχολείο. Ταυτόχρονα καταργήθηκε και η μαύρη ποδιά των κοριτσιών που αντικαταστάθηκε με την μπλε. Όμως μαθητές και μαθήτριες ήταν υποχρεωμένοι να φοράνε κονκάρδες στις οποίες αναγράφοντας το σχολείο στο οποίο φοιτούσαν.

Σχολικά ενθυμήματα (Το πηλήκιο - η σχολική μαθητική ποδιά) Ούτε που καταλαβαίνουμε πολλές φορές πως αλλάζουν τα πάντα γύρω μας. Στην σημερινή ηλεκτρονική εποχή οι σχολικές μνήμες μοιάζουν πλέον απολιθωμένες εικόνες του χθες και η έδρα διδασκαλίας, τα ξύλινα πράσινα θρανία, η βέργα, το κουδούνι, η μαθητική ποδιά, το πηλήκιο, η σάκα, η πλάκα και το κοντύλι, τα τετράδια, η κασετίνα, η πένα, ο κοντυλοφόρος και το μελανοδοχείο, η σόμπα, ο μαυροπίνακας, το αριθμητήριο υπάρχουν μόνο σαν μουσειακό υλικό να μαρτυρούν μια άλλη ζωή που έφυγε ανεπιστρεπτί. Το μαθητικό πηλήκιο Παλαιότερα, η συνηθισμένη μαθητική στολή των γυμνασιόπαιδων αποτελούνταν από σκούτινο ή υφασμάτινο παντελόνι και σακάκι, άσπρο πουκάμισο, μπλέ σκούρο πουλοβεράκι, κάλτσες ως τα γόνατα, σκαρπινάκια και βέβαια οι μαθητές φορούσαν και το μαθητικό πηλήκιο. Τότε ήταν απαραίτητο το πηλήκιο (καπέλο), το απαιτούσε το εκπαιδευτικό σύστημα, για να ξεχωρίζουν οι μαθητές από τους συνομήλικούς τους, ώστε να τους ελέ...