ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ & ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΩΛΟΥ

ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ                        Καλότυχα είναι τα βουνά καλότυχοι είναι οι κάμποι το καλοκαίρι πράσινα και το χειμώνα χιόνι δεν καρτερούνε θάνατο Χάρο δεν περιμένουν μον' καρτερούν την Άνοιξη το' μορφο καλοκαίρι ν' ανθίσει ο γάβρος κι η οξιά να ισκιώσουν τα λημέρια να βγουν οι Βλάχοι στα βουνά να βγουν οι Βλαχοπούλες να βγουν τα λάγια πρόβατα.

Ἡ προσευχὴ τοῦ ταπεινοῦ Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου. Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι. Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη. Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω. Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω. Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα. Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα. Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει. Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει. Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι. Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ. Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω. Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα. Εὐδόκησε ν᾿ ἀφανιστῶ χωρὶς νὰ ξαναζήσω... Σ᾿ εὐχαριστῶ γιὰ τὰ βουνὰ καὶ γιὰ τοὺς κάμπους ποὺ εἶδα. Ζαχαρίας Παπαντωνίου

 ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΨΗΛΑ .   Πού είναι εκείνα τα παιδιά με τη φιλοπατρία, που απ,την Ελλάδα τα λεφτά πήγαν στην Ελβετία; Μήπως τους φόρους δώσανε,μήπως κάποιος τα είδε; Για μία ΄΄λίστα΄΄ λέγανε, αλήθεια που να πήγε;  ΄Ολα τα κουκουλώσανε με εύσχημο μάλλον τρόπο γιατί ήταν τίμια λεφτά, με ιδρώτα και με κόπο κι έτσι απλά κι αθόρυβα ξεχάστηκε η ΄΄λίστα΄΄, το μόνο που μπορώ να πω είναι άστα λα βίστα (asta la vista)!   ΄Εμεινε μόνο ο λαός το βάρος να σηκώσει, σάρκα και αίμα δίνουμε στου χρέους κάθε δόση.     Στους δρόμους γέροι σέρνονται,τα πόδια τους δεν πάνε. Νοικοκυριά δε στρώνουνε τραπέζι για να φάνε. Τους νέους τους δικάσανε σε ισόβια ανεργία, μέλλον κι ελπίδα πέθαναν από την απραξία. Μισθούς,συντάξεις κόψανε,υπάρχει αφραγγία κι αρχίσαν τα συσσίτια Δήμοι και Εκκλησία. Χιλιάδες καταστήματα βαρέσανε λουκέτο και τελευταίο άφησα το πιο καλό..κουφέτο! Μια στέγη εξασφαλίσαμε για τα γεράματά μας και τώρα την πληρώνουμε σα νάν' το...

ΕΛΛΑΣ ΓΚΟΥΝΤΜΠΑΙ Μες στη Βουλή λίγ’ η βολή πολύ η βαβούρα. Βαρύ τουπέ κι όσο ποτέ η σαλαμούρα. Μες στη Βουλή φτήνια πολλή ‘καημένα βούρλα’ Πέφτει γραμμή η πληρωμή κι απάνω τούρλα… Μες στη Βουλή πολύ λαλεί το κάθε κόμμα. Ηθοποιοί, μυθοποιοί και που ’σαι ακόμα. Βουλή τουρλού από πολλού και προχωράει. Κι όλα καλά και τραλαλά κι Ελλάς γκουντμπάι… ΤΑΚΗΣ ΚΟΛΙΑΒΑΣ - ΜΩΛΙΟΤΑΚΗΣ

Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας; Μὴν εἶν᾿ οἱ κάμποι; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄσπαρτα ψηλὰ βουνά; Μὴν εἶναι ὁ ἥλιος της, ποὺ χρυσολάμπει; Μὴν εἶναι τ᾿ ἄστρα της τὰ φωτεινά; Μὴν εἶναι κάθε της ρηχὸ ἀκρογιάλι καὶ κάθε χώρα της μὲ τὰ χωριά; κάθε νησάκι της ποὺ ἀχνὰ προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά; Μὴν εἶναι τάχατε τὰ ἐρειπωμένα ἀρχαία μνημεῖα της χρυσὴ στολή, ποὺ ἡ τέχνη ἐφόρεσε καὶ τὸ καθένα μία δόξα ἀθάνατη ἀντιλαλεῖ; Ὅλα πατρίδα μας! Κι αὐτὰ κι ἐκεῖνα, καὶ κάτι πού ῾χουμε μὲς τὴν καρδιὰ καὶ λάμπει ἀθώρητο σὰν ἥλιου ἀχτίνα καὶ κράζει μέσα μας: Ἐμπρὸς παιδιά! Ἰωάννης Πολέμης

Πατρικὴ νουθεσία Τὰ λόγια τοῦ πατέρα μου μένουν στὴ θύμησή μου, ποὺ κάποτε μοῦ ἔλεγε «ἄκου ἐδῶ παιδί μου: Εἶναι ὁ δρόμος τῆς ζωῆς μακρύς, μὴν ἀποστάσῃς, προχώρει πάντα τίμια, στὸ τέλος του νὰ φθάσῃς. Ποτὲ μὴν ἀπελπίζεσαι ἐμπόδια σὰν εὕρῃς, ὑπάρχει τρόπος νὰ περνᾷς, ἀρκεῖ νὰ τὸν ἐξεύρῃς. Πολλὲς φορὲς θὰ πικραθεῖς, ὧρες κακὲς θὰ ῾ρθοῦνε, μὴ φοβηθῇς τὰ βάσανα, ἔρχονται καὶ περνοῦνε. Ἡ γλῶσσα σου ἀπὸ τὸ νοῦ ποτὲ νὰ μὴν προτρέχῃ, καὶ κάθε πράξις σ᾿ ὁδηγό, τὴν σκέψιν σου νὰ ἔχῃ. Θῦμα θυμοῦ μὴ γίνεσαι, ψύχραιμα πάντα κρῖνε, σκέψεις καὶ πράξεις τοῦ θυμοῦ ἐπιβλαβεῖς θὰ εἶναι.» Τὰ λόγια τοῦ πατέρα μου μένουν στὴ θύμησή μου, κι ὅπως ἐγὼ τὰ ἄκουσα, τὰ λέγω στὸ παιδί μου. Τὸ ἄκουσε πρὸ ὀγδόντα ἐτῶν στὴ Μάνδρα Ἀττικῆς ὁ Γεώργιος Ἀλεξίου σὲ μικρὴ ἡλικία ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, ποὺ ἔχασε νωρίς, αὐτὸς δέ, τὸ μετέφερε στὸν ὁμώνυμό του ἐγγονό. http://users.uoa.gr/